Het Off-Road Adventures Rally-Team gaat Right To Play ondersteunen met een aantal acties: unieke t-shirts (later meer) en een veiling. Onderstaand twee foto's van met de computer bewerkt foto's uit vervlogen Dakar tijden. U kunt per email een bod uitbrengen. We hebben een reserve gezet op 300 euro. U kunt uw email sturen naar info@off-road-adventures.com. De veiling sluit op 21 januari 2007 als de broertjes de finish voorbij rijden.

Actie voor Right To Play ter gelegenheid van afscheid van Bert Heskes bij NBTC.

In plaats van een afscheidsrecepte bij het vertrek van Bert Heskes (chauffeur teambus/monteur) bij NBTC heeft hij er voor gekozen een actie voor Right To Play op te zetten. De mensen die normaal gesproken voor de receptie zouden zijn uitgenodigd, zijn in plaats daar van, uitgenodigd om te doneren aan Right To Play. De kosten van de receptie zelf doneert NBTC ook aan Right To Play. Een ieder die meer dan € 20 doneert krijgt ook het gelegenheids T-shirt thuisgestuurd. Maar voor diegene die de hoogste donatie doet wacht een veel grotere prijs: Na de rally een keer meerijden in de wedstrijdauto en een uitnodiging voor de after party! De gelukkige winnaar van deze prijs is geworden: Hayk Swinkels van Studio S2O! Hayk van harte gefeliciteerd en dank je wel voor je uiterst genereuze donatie! Ook alle andere bedankt voor jullie donaties, veel kinderen in Afrika zijn hier mee geholpen. Ook Anne-Wim de Jong van Sixt car rentals heel erg bedankt voor jouw support! De bus was onmisbaar voor het team.

U kunt ook nu Right To Play al ondersteunen en geld overmaken via Ja, ik steun Dutch Dakar Experience 2007 met deze actie (kan ook met iDeal).

 Right To Play t-shirts kunnen nog steeds besteld worden!

Foto: #367 Henk van der Vet 1986 / Kees en Mieke Tijsterman - Mitsubishi

Titel: "Camelen"

Foto: #17 Henk van der Vet 1986 / Jan de Rooy - DAF Twin Turbo

Titel: -

Right To Play is een internationale humanitaire organisatie – opgericht door viervoudig Olympisch gouden medaillewinnaar Johann Olav Koss- gedragen door vrijwilligers en topsporters. De organisatie brengt sport- en spelprogramma’s naar kinderen in de meest achtergestelde gebieden. Waarom? Omdat met sport en spel een essentiële bijdrage geleverd kan worden aan de emotionele en sociale ontwikkeling van deze kinderen. Ieder kind heeft het recht om te spelen.

En voor een pose bij ons goede doel Right To Play

Hier wat fragmenten uit het dagboek van Judoka Ben Sonnemans' bezoek voor Right To Play in Mali, april 2006.

Bamako, 1e dag

De dag begint al vroeg, na een goed ontbijt zijn we klaar voor de kick-off. We gaan direct het diepe in, er is een grote ‘play-day’ georganiseerd met kinderen van drie centra; Banconi, Sikoro en Bakaribougou. Bijna 150  kinderen wachten met hun lokale coaches op onze komst op een groot speel terrein, vlak bij het kantoor van Right To Play Mali. Om er te komen moeten we over een ongeplaveide weg, langs autowrakken en vuilnishopen, haast onwerkelijk. Al ziet het geheel er wel geordend uit, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt.

Eenmaal op het terrein, ontdek ik de contouren van een voetbal- en basketbalveld en een kleine tribune. Een beetje onwennig klimmen we eerst op de tribune. Daar worden we direct geïnterviewd door een lokale journalist, in het Frans (voertaal in Mali). Ik spreek redelijk goed Frans, er is dus een goede basis voor een goed gesprek. Vlak voor voordat we weer op het vliegtuig stappen, zien we het resultaat van dit gesprek terug in een leuk artikel over Right To Play in Mali en ons het bezoek uit Nederland.

Na het interview spreek ik even kort met een ambassadrice uit Mali, international basketbal team Mali, Aminata Sininta. Die haar trainings schema heeft onderbroken om ook langs te komen bij deze dag.

Dan stap ik uit de schaduw het veld op. Ik word haast onbewust naar de spelende massa toe getrokken, het is tijd om actief  mee te gaan doen met de spellen. Nu pas merk ik warm het is in de tropische zon, het is 45 graden, dertig graden meer dan de temperatuur in Nederland op moment van vertrek. Dat was nog geen 24 uur geleden!! Wel pittig om in de brandende zon te spelen, af en toe even pauzeren anders val je letterlijk om van de hitte. Veel drinken en gelukkig bestaat er een factor 50 zonnebrandcrème!

De kinderen nemen me direct op in hun spel, de coaches leggen kort uit wie ik ben en het spel gaat verder. Leuk om te zien dat sport en spel universeel is, ik verstond de uitleg niet volledig maar had het spel direct onder de knie. We spelen een aantal spelvormen, die allemaal gericht zijn op het overdragen van kennis. Noodzakelijke kennis die de kinderen helpt om te begrijpen welke gevaren erop de loer liggen zoals bijvoorbeeld HIV/AIDS. De komende periode zal het accent van het Mali project voornamelijk liggen op voorlichting om  HIV/AIDS te voorkomen.

De spel ochtend nadert zijn einde, Troy en ik worden nog eenmaal voor de groep gezet en we spelen een spel met de rode bal (symbool van Right To Play). We moeten de bal (samen met lokale coaches) naar de kinderen op tribune gooien en zij moeten dan luid hun naam roepen en de vraag wij hebben gesteld beantwoorden. Mij vraag gaat natuurlijk over judo. Wie kan er een judoworp voordoen?  Ik gooi de rode bal naar een paar jongens het antwoord wisten. Ik nodig ze uit om even met me te sparren, ik gun ze alledrie een mooi ippon. Daar gebeurt natuurlijk niet iedere dag, zo’n reus plat gooien op de grond. Grote opwinding golft door de groep kinderen heen.

Bij mijn val op de grond loop ik een flinke schaafwond op aan mijn kuit, gelukkig heeft Conrad een EHBO kit bij zich en kunnen we het direct schoonmaken en hoef ik niet richting huis met een flinke infectie.

Na de lunch brengen we een bezoek aan het Nationaal Museum van Mali. Onze gids is afkomstig van de Dogon stam, een stam beroemd om haar kunst en sterrenkunde. De rondleiding vertelt ons veel over dit bijzondere volk. We zien zeer veel historische voorwerpen die bij opgravingen zijn gevonden. Sommige zelfs 250 jaar voor Christus, het zijn de oudste dingen die in ooit van dichtbij heb gezien denk ik. Vooral de Dogon maskers zijn prachtig.

Na het museum bezoek rijden we langs voetbal stadion Modibo Kéïta, daar staat een beker finale op het punt van beginnen. Affiche voor de finale van de coupe INPS: Stade - C.O.B. Impulsief besluiten we het geplande bezoek aan een markt te verruilen voor de wedstrijd en zoeken een plekje tussen de dansende supporters. Het Afrikaanse voetbal is leuk om te volgen, het gaat non-stop heen en weer en kracht, uithouding en finesse wisselen elkaar in raptempo af. Wedstrijd wordt beslist door een strakke kopbal van de spits van C.O.B, halverwege de 2e helft.

We frissen ons even op in het hotel en maken ons op voor het diner in traditioneel Malinese stijl, het eten is heerlijk. Aangevuld met vers sap van de Baobap boom maakt het tot een echte belevenis. Er komt niet veel meer uit me tijdens het diner, ben een beetje overdonderd door de eerste indrukken. We gaan rechtstreeks terug naar hotel en door naar de kamer. Uitgeput valt ik in een diep slaap.

Bamako, 2e dag

Nog vol de van de emoties van de eerste dag, maken we ons op voor een nieuwe dag. ’s Morgens beginnen we met een bezoek aan de Nederlandse ambassade. De ambassadeur heeft verplichtingen elders, maar we worden hartelijk ontvangen door zijn waarnemers, de heer De Vries en mevrouw Kamphuis. We hebben een geanimeerd gesprek samen met Leigh, Guillaume en Jean-Phillipe, voertaal Engels, over het Right To Play project in Mali en alle aspecten. De Nederlandse overheid is namelijk de belangrijkste financier van het RTP Mali project. Ter afsluiting volgt een kort interview met mevrouw Kamphuis, dat geeft ons de kans om rustig na te praten met onze Canadese RTP collega’s. We zijn allemaal zeer positief over het gesprek, iedereen was geïnspireerd over de resultaten die RTP MAli heeft geboekt sinds 2002.

De rest van de dag staat in het teken van bezoeken aan diverse Centra waar Right To Play haar projecten heeft ondergebracht. Sikoro, Bakaribougou, Quinzembougou. Sommige kinderen hebben we gisteren al gezien met de play-day. We ontdekken dat de centra vaak een veilige haven zijn voor de kinderen in de diverse wijken.

Op twee plekken in de vervuiling in de wijk abnormaal hoog. Tussen de autowrakken op grond zwart van de olie en de afvalbergen door stroomt een groene gore substantie. De stank is zeer doordringend, hoe kunnen mensen in deze omgeving een waardig bestaan hebben. Vraag ik mezelf af. We worden aangesproken door een klein nieuwsgierig meisje, misschien beetje ouder dan mijn eigen kinderen. Belaagd door vliegen en gekleed in een paar vodden, komt ze even buurten. Kijken wat die vreemdelingen in haar straat komen doen. Lachend geeft ze ons een handje, goed volk! Typerend voor de mensen in Mali. Gastvrij en hartelijk.

Een van de centra wordt met trots onderhouden door twee meisjes van 16 en 17. Klasse dat ze op zo’n jonge leeftijd al klaar staan om anderen te helpen. Uit hun blikken spreken trots, positiviteit en de wil om vooruit te komen. Kernbegrippen die mijn gevoel over de Mali trip goed weergeven.

We rijden een stuk de stad uit, een berg op. Daar vandaan gaan we een aantal interviews op nemen. Het uitzicht is schitterend. We kijken uit over Bamako, en zien hoe de stad in tweeën gedeeld wordt door de Niger rivier. Prachtig, hier is goed te zien hoe vruchtbaar de oever van de Niger is. Heel veel groen, met name mango bomen met joekels van mango’s sieren het straatbeeld. Op een rots doen we het interview. Conrad en ik laten vast wat memorabele momenten de revue passeren. We zijn pas anderhalve dag onderweg en hebben al zoveel verschillende emoties meegemaakt. Echt heel bijzonder om mee te maken hoe gepassioneerd de lokale coaches, ons Canadees project team zich inzetten om RTP Mali tot een succes verhaal te maken. Met dezelfde passie hebben Troy en ik onze topsport carrière beleefd.

We hebben diner in restaurant Bruxelles samen met Moussa Savadogo, nu lid van Afrikaans Olympisch Comité en voormalig topsprinter uit Burkina Faso. Nu woont hij in Mali. Hij heeft ooit een tijdje deel uitgemaakt van de sprint ploeg van Frankrijk. Hij was een van de lopers van het Franse team dat eind jaren 80 het wereld record op de estafette liep. We hebben een heerlijk avond met veel gesprekken over sport en andere gewichtige zaken. Leuke bijkomstigheid is dat mijn stam cafe annex restaurant in Haarlem ook Bruxelles heet. De foto die we hebben gemaakt bij het verlaten van het restaurant in Mali zal ik meteen even doorsturen richting het Hollandse filiaal. Voldaan keren we richting het hotel. Morgen breekt alweer de laatste dag van ons verblijf in Mali aan. Ongelofelijk hoe snel het is gegaan.

Bamako, 3e en laatste dag

We bezoeken allereerst een organisatie waarmee Right To Play al langer samenwerkt, ENDA.

Een Afrikaanse NGO (non gouvernementele organisatie) die vergelijkbare programma’s lanceert. Beide organisaties vullen elkaar prima aan, verstreken elkaar zelfs. We krijgen een beeld geschetst hoe de beide organisaties al lange tijd samenwerken. Met een dame aan het roer als directrice van het centrum, redelijk uniek in de ze traditionele (90% is moslim) maatschappij.

Het bezoek wordt is korter dan gepland, we krijgen namelijk een telefoontje dat we ontvangen kunnen worden op het Ministerie van Jeugd en Sport. Een belangrijke strategische partner voor RTP Mali. Ook hier hebben we een goede bespreking gehad en bestaat er ruimte voor Right To Play om een paar projecten uit te voeren die het Ministerie graag wil uitrollen.

NA de lunch gaan we richting Projet Jeunes. Een groot project dat het Ministerie van Sport en Jeugd op poten is gezet. Ook hierin levert RTP Mali een belangrijke bijdrage. Binnen enkele dagen wordt het zwembad opgeleverd en kan er worden begonnen met zwemlessen. Redelijk uniek voor West Afrikaanse begrippen. We spreken met de lokale coaches van deze organisatie over hun belevenissen. Ook hier voert positivisme de boventoon. Ongelofelijk sterke persoonlijkheden allemaal.

Aan het einde van de dag is er nog ruimte voor een bezoekje aan een markt. Ik wil graag een paar leuke souvenirs meenemen. Bovendien geef ik een kleine injectie in de lokale economie. Ook al is het maar bij een paar kleine bedrijfjes. Direct gonst het over de markt, een groep buitenlanders gehuld in RTP t-shirts met een camera ploeg. Dat betekent geld!!! We worden overal naar binnen gesleept, iedereen wil wat aan ons verkopen, niet zo gek overigens! We waren ook niet echt incognito.

Het einde van de trip begint dichterbij te komen, terug in de auto richting hotel bereiden we ons voor op de afrondende interviews. Af en toe vallen de gesprekken een beetje stil, voor iedereen is het een zeer druk schema geweest. We lijken allemaal op het zelfde moment even kort terug te blikken. Grappig.

Tijdens het diner evalueren we allemaal nog even kort vanuit ieders eigen oogpunt. Er zijn al veel dingen gezegd tegen en over elkaar, voor en achter de camera. We kunnen concluderen dat de trip in alle opzichten een succes is geworden. Troy en ik zijn als ambassadeurs ondergedompeld in Mali, we hebben perfect kunnen voelen hoeveel de activiteiten van Right To Play betekenen in de strijd tegen allerlei bedreigingen voor de inwoners. De sport en spel programma’s zijn een perfect middel om kennis aan te reiken of dienen als ijsbreker bij delicate onderwerpen zoals bijv. condoomgebruik.

We hebben bestaande contact helpen onderhouden en nieuwe contacten gelegd, op strategische posities in het relatie netwerk van RTP. En dat hebben we voor een groot deel vast kunnen leggen op de gevoelige plaat, die beelden kunnen dan weer worden ingezet voor promotie doeleinden en fondsen werving bijeenkomsten.

Zoals komende maand tijdens het Ordina Open Tennis toernooi. Het toernooi in Rosmalen is partner van RTP Mali, dus ik weet exact waar de geworven fondsen terechtkomen!.

De voorbije dagen waren zeer intens, de ervaringen zullen nog lang in mijn emoties doorwerken. Wat een verrijking!

Het afscheid nadert, de chauffeur zet koers naar het vliegveld, we dollen nog wat met elkaar. In de wetenschap dat onze wegen weer scheiden. Conrad blijft achter, hem wacht nog een trip naar Burkina Faso. Hij is pas over een paar maanden weer terug in Nederland. We nemen afscheid van Leigh, Guillaume en Jean-Phillipe, drie toppers in humanitairs veldwerk. Van Olympisch niveau. Dan gaat alles plotseling heel vlot, inchecken, door passport controle, langs security en dan aan boord.

Buiten onder de vleugels krijgen we nog een extra controle van Air France en dan gaan we aan boord en vliegen we weer richting huis. Au revoir Mali.