van Raoul Jacobs

Dinsdag 9 JANUARI 2007 Dag 4. Er Rachidia – Ouazarzate
SERIEUZE PROBLEMEN KAPOTTE TURBO / NACHT IN DE WOESTIJN
Woensdag 10 Januari TWEEDE TURBO STUK / UITGEVALLEN

De tweede dag in Marokko- vierde dag in de rally - eindigt desastreus met een nacht in de woestijn.

’s Morgens zat er zelfs ijs op de tentjes. Het was ijskoud, maar iedereen had ene lange, goede nacht gemaakt. Vlak na de start krijgen we al problemen met de turbo. Het vermogen neemt af. Vier kilometer voor het tweede controlepunt valt de auto stil en komen er vlammen uit de uitlaat. Sjamp pakt de brandblusser. De turbo is overleden. We houden Marcel Schoo aan, die ons zijn reserveturbo geeft (dank!), maar we hebben niet voldoende gereedschap om de oude turbo er uit te sleutelen.We communiceren via de satelliet telefoon met de perswagen en roepen assistentie in van de T4 (dat is een assistentievrachtwagen van de organisatie, die in de wedstrijd mee rijdt en die we voor 20.000 euro als ‘service in de wedstrijd’ hebben ingehuurd. Onze eigen monteurs – Marcel en Henk - reizen van kamp tot kamp). De avond valt en de T4 assistentietruck is nog niet in zicht. Die blijkt muurvast te zitten in het zand. Ondertussen komen de mannen van de perswagen (Ed, Erwin en Hans) in actie. Zij huren twee lokale gidsen in en rijden die avond de broers tegemoet met het gereedschap dat ze nodig zeggen te hebben om de turbo te vervangen. Nu is er van twee kanten hulp onderweg. De vraag is wie er het eerste is.

De special sluit om 22.15 uur. Op dat tijdstip zijn er nog zestig auto’s en 45 truck’s op de proef bezig. De organisatie staat erom bekend dat ze de regels nogal eens aanpassen, al naar gelang de wind waait. Vorig jaar zagen we ook al dat het niet op tijd binnenkomen niet automatisch betekent dat je er uit ligt. Wij zullen ons pas bij uitval neerleggen als we door de organisatie naar huis worden gestuurd. Niet eerder. Kennelijk is zestig auto’s in een dag verliezen ook de organisatie iets te gortig dus wordt inderdaad besloten om de auto’s op de proef van gister niet te diskwalificeren maar door te laten gaan naar de volgende proef: van Ouazarzate naar Tan Tan. 750 kilometer waarvan 325 kilometer special. Onze starttijd is 11.01 uur.

Om drie uur ’s nachts komt er een T4 vrachtwagen langs maar die had het benodigde sleuteltje ook niet bij zich. Het zijn onaardige lui. We vroegen of zij ons naar een vlak stuk wilden slepen. We hadden de hele dag staan kijken en zagen alle auto’s links over een duin gaan. De eigenwijze bestuurder van de T4 vrachtwagen ging rechts de heuvel over en trok ons een kom in, waar we omringd door duinen muurvast kwamen te zitten. De T4 kreeg ons er niet meer uitgesleept, en haakte ons los: die had nog andere klanten – we moesten het maar uitzoeken. Daar is het laatste woord nog niet over gesproken! Paul Round kwam nog langs, maar ook hij heeft het benodigde sleuteltje niet. We brachten de nacht door in de woestijn. Koud en zonder eten. Achterin lagen slaapzakken, maar die hebben we niet gepakt. We waren er zeker van dat we een oplossing zouden vinden. Ik ging alles losschroeven en kreeg de turbo er uiteindelijk toch uit.

Inmiddels reed de perswagen ons tegemoet in het pikdonker. Ze kunnen ons die nacht niet vinden. Op tweeënhalve kilometer van de plek waar wij staan kunnen ze niet verder rijden. Ed, Hans en Erwin lopen het laatste stuk en vinden ons met zonsopgang. Een emotioneel moment. De bezemwagen sleept ons naar een vlak stuk. Ik vroeg me af hoe frustrerend het moet zijn voor Marcel en Henk om machteloos te moeten wachten in het kamp. We sleutelden de nieuwe turbo er in, dachten in een moment van euforie dat we de problemen achter ons hadden gelaten, maar na twee kilometer spatte ook die turbo uit elkaar. Dat was het moment dat ik besefte dat het klaar was.

De starttijd van 11.01 uur op de proef van Ouazarzate naar TanTan halen we niet: op dat moment staan wij nog steeds valk voor cp2 (dat inmiddels is opgedoekt) van de proef van Er Rachidia naar Ouazarzate. De rally raast door en is alweer vol aan haar vijfde dag bezig. Het kamp in Ouazarzate wordt opgedoekt en in Tan Tan (in Zuid Marokko) weer opgebouwd. De rallykaravaan raast op hoge snelheid verder. Steeds verder van ons af.

Om 16.20 uur staat we op de ASO site bij de withdrawals en is de droom definief uit elkaar gespat. Mechanische pech. Het hoort ook bij de autosport. Na negenentwintig uur in de woestijn, sleept de perswagen ons uit het rallyparcours naar het dichtstbijzijnde stadje met een hotel. Ik weet niet eens hoe het hier heet. We zijn uitgevallen! Terwijl we vorig jaar Dakar – onze eerste Dakar – de finish haalden en de Dieselklasse wonnen. We balen verschrikkelijk.

We rijden door naar Dakar over de persroute. Er komen sponsors naar de finish. Jean-Pierre z’n meisje is daar. De monteurs zitten nog in de rallykaravaan. Die willen we allemaal ontvangen en onder ogen komen. We mogen nog in het kamp, gebruik maken van de catering en bij het inschrijfgeld zit de verscheping van Dakar naar Nederland. De hotels in dakar zijn geboekt en de vliegtickets terug. Iedereen heeft bovendien toch al vakantiedagen opgenomen. Ik schaam me niet. Dit hoort ook bij autosport. Maar wat een teleurstelling. Ik had graag iets anders willen laten zien.

Maandag 8 januari 2007 Dag 3. Nador – Er Rachidia
1E DAG IN AFRIKA IS EEN GOEDE DAG

‘s Nachts zijn we met de boot overgestoken naar Afrika. De auto deed het goed en we konden gewoon schakelen. Vandaar dat we deze eerste proef in Marokko – 255 kilometer over gravelwegen met veel stenen – goed hebben gereden. Zo’n twintig auto’s ingehaald.

Verslag vliegende kiep monteurs Maarten, Bert en Remco

Vanmorgen (zondag 07-01-07) was het is eindelijk wat minder vroeg op. We brachten Raoul en JP naar de Desert Warrior in Parc Fermé en vertrokken zelf naar de start van de 2e etappe. Hier hebben we veel gefilmd op een zeer mooie positie. Na de etappe vertrokken we naar Faro waar we de DW opwachtten. Deze kwam later dan verwacht vanwege de koppeling die het niet deed. We hadden weinig tijd om alles te repareren want achteraf bleken ook de waterpomp en de stuurbekrachtigingspomp kapot te zijn. Dit werd door Marcel en Henk zeer snel gerepareerd zodat de Broertjes de boot konden halen. Ook wij konden ons steentje bij dragen gelukkig.
Vervolgens hebben Maarten, Bert en ik (Remco) afscheid genomen van het team en zijn vanuit Faro richting huis gereden. De reis ging voorspoedig, we reden gemiddeld 500 km per tussenstop tot een uur of 21:00. We zijn vervolgens in een Hotel wezen overnachten precies op de grens tussen Portugal en Spanje. De 2e dag ging eigenlijk hetzelfde, er was wel wat irritatie tussen ons maar dat kwam natuurlijk door de vermoeidheid. Alles is weer perfect. In Nederland aangekomen zijn we de bus gaan lossen in Wilnis waar onze lieve Laila geen bier had voor Maarten, geeft niks appelsap is ook goed. Daarna hebben we de bus teruggebracht en zijn naar huis gegaan.
We hebben zeer mooie beelden en foto's op HDTV camera, die volgen nog.
Maarten, Bert en Remco (vliegende kiep monteurs)

Maar goed dat we Maarten, Bert en Remco bij ons hadden.

Zondag 7 januari Portimao – Malaga

We zijn gefinished maar we hebben koppelingsproblemen en een kapotte waterpomp. Er was veel water op de proef. Na een grote doorwading midden in de proef ging de druklager in de koppeling stuk. We stonden minutenlang stil zonder aandrijving. Op dat moment wisten we niet wat er precies aan de hand was. Kapotte koppeling..... Dat was het dan, dacht ik. Na een tijdje startte de auto weer en ben ik in een versnelling verder gereden zodat ik de koppeling de rest van de proef niet meer hoefde te gebruiken. Momenteel staan we aan de finish van de special. Eigenlijk moet de versnellingsbak er af, om de druklager te vervangen, maar daar hebben de monteurs drie uur de tijd voor nodig en dat hebben we niet: dan missen we de boot naar Afrika. De monteurs moeten nog 1.800 kilometer rijden naar Alcerigas omdat zij daar vandaan met de boot gaan en wij moeten door naar Malaga, waar de Desert Warrior en de perswagen de boot op gaan. Dan is het de hele nacht varen en morgen ochtend doorrijden naar de start van de derde proef in Marokko. Gelukkig hebben we onze eigen monteurs - Marcel en Henk, - bij ons plus de monteurs van het Engelse serviceteam waar zij mee reizen en Maarten, Bert en Remco die nog vanuit Nederland zijn meegereisd. Zij werken momenteel met zes man aan de vervanging van de waterpomp en hebben een noodoplossing bedacht voor het koppelingsprobleem. Ze boren een gaatje in de koppeling en spuiten daar WD40 in. Er is water ingekomen en de WD40 voorkomt dat de boel gaat roesten. Op dit moment doet de auto het wel, dus het kan heel goed zijn dat deze noodoplossing afdoende is. We kunnen niet anders. We hopen dat we de proef van morgen doorkomen (250 km). Als dat lukt kan morgenavond in het kamp de druklager worden vervangen.. Momenteel is het stressen. Ik hoor net dat we ons reservewiel kwijt zijn. Waarschijnlijk hebben we dat onderweg verloren. Tonnie van Deijne is over de kop gegaan maar is nog wel in de wedstrijd. Keep your fingers crossed.

even controleren of dit wiel goed vastzit...

Zaterdag 6 januari Dag 1. Lissabon – Portimao

Hans, Ed en Erwin waren al om vier uur vanochtend vertrokken om op een mooie fotospot in de route te zoeken. Eén kilometer na de start stopte de stuurbekrachtiging er mee. Ik wist natuurlijk van vorig jaar hoe ik daar mee om moest gaan, maar op het bochtige parcours van vandaag betekende dat wel tijdverlies. Ik heb nu spierpijn, want zonder stuurbekrachtiging is het hard werken. We hebben ook een lekke band gehad en op een gegeven moment konden Jean-Pierre en ik niet meer communiceren omdat het batterijtje in ons communicatiesysteem (microfoontje in de beider helmen) leeg was. Alles met gebarentaal gedaan. De route was een looping, zodat er zoveel mogelijk mensen de etappe konden zien. De Portugezen zijn echt gek. Het was ontzettend druk met publiek en ze stonden veel en veel te dicht op het parcours. Ik dacht nog: ik moet geen glijder maken want dan rij ik er zo een paar aan.

79 plaats (van de 180 (/) auto’s
5e van 7 nederlandse auto’s

We hebben dus de nodige pech gehad en zijn van plan om langzaam te gaan klimmen in het klassement. Op deze twee etappes kun je niets winnen, alleen maar verliezen. Maar, wat een beest van een auto is het zeg! Wat een power. Echt verschrikkelijk. Hij spuit weg. De versnellingsbak schakelt enorm snel en hij is zowel in zijn lage als in zijn hoge toeren ongelooflijk sterk. Een keer zo goed als de Bowler van vorig jaar, zou ik zeggen. Ik heb onze Desert Warrior op weg naar Portugal ingereden en vandaag was eigenlijk het eerste heftige off-road stuk dat ik er mee gereden heb. In de auto heb ik alle vertrouwen.

Het is nu half vijf (voor jullie half zes) ’s middags en we staan nu op een parkeerplaats. Het hele team is er. Marcel is de stuurbekrachtiging aan het maken. We hebben een stuk of tien auto’s naast het parcours zien staan, dus waarschijnlijk kunnen de eerste deelnemers vanavond al naar huis. Marcel Schoo (die zijn eerste Dakar-rally rijdt) heeft een kapotte waterpomp. Hij wacht op zijn service. Wij rijden hier zo weg, want je moet ook weer voor een bepaalde tijd de verbindingsroute hebben gereden. Morgen nog een rondje van zestig kilometer en dan met de boot naar Afrika.

Vrijdag 29 december

De laatste voorbereidingen leveren de nodige stress op: er zit altijd wel wat tegen. Tot laat in de avond zijn we bezig geweest met van alles en nog wat, waarbij vooral ook de monteurs hun grote verdiensten blijven bewijzen. Rick was er ook nog om e.e.a. aan audio-visuele en computertechnische ondersteuning te bieden en ook nog wat foto’s te maken. Ja, we kunnen de uren nu echt gaan aftellen. Nog 3 nachtjes slapen……

Donderdag 28 december

Na een heerlijke rustige kerst weer volop aan de eindsprint. Checklist afwerken, met ieder teamlid even contact zodat alles onder controle lijkt. Vandaag met vijf man aan het klussen geweest. Gordels stellen, kisten maken voor de zware spullen en de laatste electriek aansluiten. Morgen hebben we nog zo’n dag en ik hoop dat we het weekeind nog kunnen relaxen. Maar het komt wel lekker dichtbij hoor. Van mij mogen we morgen weg. Jammer dat we niet naar Timboektoe gaan. Had ik wel graag heen gereden want in dat stuk zaten de zwaarste zandduinen en daar doen we het goed. Maar we gaan nu een loep maken door die duinen dus er komt nog genoeg uitdaging. We gaan het meemaken…

Donderdag 21 december

Gister heerlijk met de familie een rustig dagje gehouden. Vandaag weer meer beweging. De nieuwe setting voor de motor is binnen en morgen ga ik ‘m nog eens aan de tand voelen. Op het bouwterrein bij Almere nog even wat meters maken. De laatste test en dan moet ie OK zijn. Alle teamleden zijn nog druk met de laatste dingetjes maar je voelt de spanning bij iedereen toenemen. Morgen lees je of DW ’t goed heeft gedaan…

Dinsdag 19 december

Je hebt van die dagen dan zit alles tegen… en je hebt dagen dan zit alles mee… En dat laatste was vandaag. Gisteravond gingen alle teamleden met een waslijst aan ‘te regelen dingen’ naar huis en vandaag is bijna alles geregeld. Er zal nog wel wat tegenzitten maar er is licht aan het einde van de tunnel! De Desert Warrior is herbestikkerd (ik weet niet of dat in de ‘Van Dale’ staat) en de naam van onze titelsponsor prijkt trots op de zijkant. Maar hij staat lekker binnen dus je kan het toch niet zien, ha ha… Morgen ga ik een dagje met mijn kinderen doorbrengen. Quality-time zoals dat heet, want straks moeten ze pappa drie weken missen.

Maandag 18 december

Er zijn ook minder spannende dagen bij. Dit was er zo een. Alleen maar spullen regelen voor op de auto, papieren uit Engeland, nabellen waar sommige onderdelen blijven, licentie halen, enz. enz. Maar vanavond de ‘lift van Jan’ zien werken en die is VET. Als we de duinen rijdend niet overkomen dan duwen we ons er gewoon overheen! Daarna met het hele team lijstjes zitten maken van wat er nog moet gebeuren… ik had me voorgenomen de laatste twee weken rustig aan te doen om uitgerust aan de rit te beginnen maar ik vrees dat dat er niet in zit. Ach de race is eigenlijk al begonnen…

Zaterdag 16 december

Wat een heerlijke hectische dag. Leuk om alle andere Dakaristen weer te spreken en wat een belangstelling. Je wordt echt geleefd zo'n dag. Praatje hier, fotootje daar en interviewtjes tussendoor. Het was gezellig druk in onze Bavaria tent en niet alleen omdat de Bavaria babes er stonden. Het show rondje was een ' deja vu'. De verkenningsronde eindigde, net als vorig jaar, met een uitgevallen motor. De hoofddieselpomp kapte ermee en daar stonden we weer. Gelukkig kregen Marcel en Henk 'm weer vlug aan de praat zodat we op tijd aan de start van het echte rondje stonden. Blij dat ie 't weer foutloos deed raakte ik wat te enthousiast. We hadden modderbanden gemonteerd omdat ik wel had verwacht dat 't parcours een modderbak zou zijn. Goed gedacht... Maar er zat ook nog een stukje asfalt in en dan zijn die banden niet zo handig. Te snel de chicane ingereden en ik voelde het al in de eerste slip dat ie 't niet zou gaan redden. Dan maar laten uitglijden, want corrigeren met het risico dat je in de boarding beland leek me zo vlak voor de start niet echt slim. Daar gaat een goede tijd... Maar een slechte generale is een goede finale! Dus kom maar op... Tot morgen.

Links van Raoul staat overigens Miranda Slabber, Miss Nederland 2004, die we al weer zo'n 1,5 jaar kennen via kledingsponsor Rehall.

Vrijdag 15 december

Wat een heerlijke dag vandaag. Een evenementje op de Beekse Bergen met als speciale gast een TV ploeg van RTL7 om vast te leggen wat ik zoals dagelijks doe. Het weer zat ook mee en ik denk dat ze een heel leuk filmpje in elkaar gaan zetten. Tijdens de Dakar uitzendingen zal dat een keer als item worden getoond. De DW staat nu helemaal klaar voor morgen. Modderbandjes en de mouwen opgestroopt. Het wordt gezellig. Dus vergeet niet even langs te fietsen op het Eurocircuit te Valkenswaard. Wij starten om 11:00 uur precies. Er is een gezellig off-road tentje met een Bavaria barretje en woestijnpoezen en nog veel meer leuks.

Donderdag 14 december

Vanochtend om 10 uur stonden we dan op een winderige open vlakte bij Almere. Met toestemming van de beheerder, die zelf een autosport liefhebber is, konden we daar naar hartelust crossen. Na overleg met de cameraman van RTL Rally-Report een mooi stukje zand te hebben gevonden werden er allerlei rijshots opgenomen. Maar wat is Nederland toch een waterlandje... van de ene plas in de andere. Gelukkig geeft dat wel spectaculaire beelden maar de DW vond het niet echt leuk. De dynamo was snel ter ziele, stroom en water gaan nu eenmaal slecht samen, en voor ik het wist begon ze te haperen. Eerst dacht ik dat de versnellingsbak vastliep (ja, ik heb daar al enige nachtmerries over gehad), maar na logisch nadenken kwam ik er toch achter dat deze motor, in tegenstelling tot onze oude Bowler, zonder stroom niet loopt. Een opluchting want nog even een bak repareren in twee weken zag ik toch wel als een probleem. De cameraman had ondertussen genoeg rijdende beelden van ons wagentje en dus was het tijd voor het interviews. Frank Verhoeven, trouwe RTL Rally-Report kijkers kennen hem wel, stelde leuke vragen en wij mochten onze plannen en verwachtingen aan Nederland bekend maken. Ik ben benieuwd wat het is geworden. Zondag as om 12:45u kijken dus naar Rally-Report op RTL7.

Woensdag 13 december: het logboek is open...

De aanloop naar Dakar 2007 komt in een soort trechter terecht en dat betekend dat er nu dagelijks leuke dingen te melden zijn. Om jullie een beetje op te warmen voor het grote avontuur neem ik jullie mee in het laatste stukje voorbereiding:

Afgelopen zaterdag was een grote dag. Ik kon eindelijk de eerste kilometers maken in ons rallymonster. En een monsters is het! Wat een kracht heeft de motor, en de versnellingsbak schakelt als boter. Eerst wat kilometers over de asfaltweg om de bak rustig in te laten draaien. Dat moest in België omdat de auto, met Engels kenteken, in Nederland niet op de weg mag. Dus maar even naar mijn oud compagnon Spiek gereden voor een bakje koffie. Marcel en Henk reden achter mij aan in geval er iets niet goed mocht gaan. Na circa 100 km weer terug naar de Beekse Bergen. Daar draaide Jean-Pierre een evenement met één van onze sponsors, Apcare. Konden we mooi even kijken wat ie in het zand zou doen. Maar er lag zoveel water op de baan dat we besloten om een klein asfalt-zandparcours te gebruiken voor de test (tenslotte is de Desert Warrior niet voor op het water gebouwd). De foto’s van Ed verraden dat het ‘hard’ ging! Hij is makkelijker te ‘temmen’ dan ons oude Bowlertje en al gauw werd het rijden ‘spelen’ ... Na Marcel en Henk zeeziek te hebben gereden mochten het personeel van Apcare een rondje mee.

Heerlijk als ze met de kreten ‘oh’, ‘ah’ en ‘oeh’ de auto verlaten. Weer een paar fans erbij. De Desert Warrior gaf geen krimp. Wel merkte ik dat er nog een klein probleempje met de schakelpook was (is inmiddels al verholpen) en dat de overbrenging in de tussenbak anders moet. De nieuwe remmen werken als in een Formule 1 wagen en de schokbrekers moeten nog wat afgesteld worden. Kleine veranderingen en aanpassingen, maar gelukkig geen grote problemen meer! Bij Marcel en Henk zag ik ook een grote glimlach van tevredenheid. Want uiteindelijk hebben zij heel wat verbeterd aan de wagen en al de nodige tegenslagen gekend.

Dinsdag ben ik met DW naar de presentatie van onze titelsponsor geweest. Alle medewerkers (het zijn er bijna 300!) gingen met DW en mijzelf op de foto en ze kregen aan het eind van de middag het felbegeerde team-fleecejack  mee naar huis. Erg gezellig en geslaagd.

Morgen wordt er door RTL7 rally-report een special opgenomen van ons team in Almere. Dat wordt zondag uitgezonden om 12.45 uur. Vergeet niet te kijken!